Skip to main content

Wat als ... wat als ... wat als ...

In maart 2009 vergezelde Susan haar toenmalige vriend die op het punt stond zichzelf uit te dagen door deel te nemen aan de Marathon van Rome.

In die periode van haar leven leefde ze chronisch in angst en een van de manieren waarop dat tot uiting kwam was hyperventilatie. Als ze te lang alleen was kreeg ze paniekaanvallen en hyperventilatie waarvan ze de oorzaak niet kon verklaren.

Omdat ze de marathon niet zelf liep, maakte ze zich al dagen zorgen over het feit dat ze een paar uur alleen zou zijn in de tijd dat hij zonder haar zou lopen. Alleen op een voor haar onbekende plek.
Wat als ze in deze stad zou verdwalen? Wat als hij haar niet meer zou kunnen vinden? Wat als ze in paniek zou raken? Wat als, wat als …

Moment van eenheid

Op het moment dat ze zijn hand moest loslaten en zich om moest draaien om zich een weg door de menigte te banen, voelde het plotseling alsof ze van de grond werd getild en voelde ze totale vrede.

Ze had geen alcohol gedronken, niets vreemds gedaan …. Ze was nuchter en ze voelde zich … hm … het was moeilijk te beschrijven hoe ze zich voelde. De best mogelijke, maar beperkte beschrijving is dat ze een gevoel van eenheid met alle mensen en bomen om haar heen ervoer. Wat!? Waarom had niemand haar ooit over deze waarheid verteld? Geen zware gevoelens, maar een ongelooflijk gevoel van liefde en kalmte. Geen menselijke liefde, maar een soort onvoorwaardelijke verbondenheid …

Een levensveranderende ervaring

Na een paar seconden, vermoedt ze, keerde ze terug naar de ‘realiteit’ en begon ze rond te kijken. Alles leek weer ‘weer normaal’ te zijn. Maar alles was zo zwaar en dicht vergeleken de bewustzijnstoestand waarin ze zojuist had verkeerd.

Toen ze begon te lopen, leek de menigte zich voor haar open te stellen toen een jonge vrouw recht op haar afliep. De vrouw vroeg Susan om haar te helpen bij het vinden van de finish van de race, omdat ze haar zus wilde toejuichen die ook meeliep. Susan voelde dat een soort van moed haar overnam en besloot haar angsten te overwinnen en deze vrouw aan haar zijde te nemen. Ze hebben uiteindelijk samen Rome bezocht en Susan had de tijd van haar leven! Ze voelde nog steeds angst, maar ze gaf niet toe. Uiteindelijk moesten ze zich zelfs nog haasten om niet te laat te komen om hun dierbaren bij de finish te kunnen supporten!

Maria

Toen ze de dag erna met haar vriend het Vaticaans museum bezocht, werd ze overweldigd door de hoeveelheid kunst en het grote publiek en klopten paniekgevoelens weer aan. Plots trok een prachtig kunstwerk haar aandacht. Het was een afbeelding van een vrouw die een baby vasthield, gemaakt van glas in lood. Het stond voor een raam en een heldere straal zonlicht verlichtte haar gezicht. Susan was volledig gebiologeerd door dit tafereel en de uitwerking van het kunstwerk herinnerde haar aan de kalmte die ze de dag ervoor had gevoeld toen het leek of ze opgetild werd. Susan is niet religieus en ook nooit religieus opgevoed en kwam er pas later achter dat het een afbeelding van Maria betrof.

De volgende jaren is deze “Rome-ervaring” altijd haar bewijs geweest van de mogelijkheid van een andere wereld, een ander bewustzijn als je wil. Een wereld van innerlijke en dus uiterlijke vrede.

This was the woman who asked Susan to help her

Dit is de vrouw die Susan om hulp vroeg en met wie zij die middag optrok.

Maria Vatican Italy Rome

Dit is de foto die Susan van het Maria kunstwerk maakte.