Skip to main content

Rome

In maart 2009 maakte Susan met een vriend een tripje naar Rome alwaar de Maratona di Roma 15 plaatsvond. Dit was de 15e editie van het marathon evenement van Rome waar duizenden marathon lopers aan deelnamen en waar haar vriend ook aan deel ging nemen.

Chronische angst

In die periode van haar leven leefde ze chronisch in angst en een van de manieren waarop dat tot uiting kwam was hyperventilatie. Als ze te lang alleen was kreeg ze paniekaanvallen en hyperventilatie waarvan ze de oorzaak niet kon verklaren.

Wat als … wat als …

Omdat ze de marathon niet zelf liep, maakte ze zich al dagen zorgen over het feit dat ze tijdens dit evenement een paar uur alleen zou zijn. Alleen, op een voor haar onbekende plek.

Een gevoel van eenheid

Wat als ze in deze stad zou verdwalen? Wat als haar vriend haar niet meer zou kunnen vinden? Wat als ze in paniek zou raken? Wat als, wat als …

Op het moment dat ze bij de start van de race de hand van haar vriend los moest laten en zich om moest draaien om zich een weg door de menigte te banen, voelde het plotseling alsof ze van de grond werd getild en voelde ze totale vrede. Alle angst was verdwenen.

Ze had geen alcohol gedronken …. Ze was nuchter en ze voelde zich … hm … het was moeilijk te beschrijven hoe ze zich voelde. De best mogelijke, maar beperkte beschrijving is dat ze een gevoel van eenheid met alle mensen en bomen om haar heen ervoer. Wat!? Waarom had niemand haar ooit over deze waarheid verteld? Geen zware gevoelens, maar een ongelooflijk gevoel van liefde en kalmte. Geen menselijke liefde, maar een soort onvoorwaardelijke verbondenheid … De tijd leek stil te staan en het schoot door haar heen dat het fantastisch zou zijn als iedereen dit zou weten. Iedereen moest hiervan weten! Schoot het door haar heen.

Ze daalde weer neer op de grond en de mensenmassa begon zich voor haar te openen. Mensen schoven aan de kant en er ontstond een weg tussen de mensen. Daar kwam een jonge vrouw aangelopen die recht op Susan afkwam en haar vroeg of zij wist waar de finish van de marathon was? Ze kon het maar niet vinden en had hulp nodig zei de vrouw. Susan wist niet wat ze meemaakte en zei verbaasd “Yes, ofcourse I can help you.” En zo leidde ze de vrouw naar de finish alwaar ze hun vrienden toejuichten toen zij hun prestatie leverden. De angst die zij had gevoeld leek verdwenen, alsof het een illusie was geweest.

Ze nam afscheid van de vrouw met wie ze de hele middag had opgetrokken en wisselden gegevens uit.

Maria

Toen Susan de dag erna de Vaticaans musea bezocht, werd ze overweldigd door de hoeveelheid kunst en de drukte. De mensenmassa werd haar nagenoeg teveel en weer klopten paniekgevoelens bij haar aan. Plots trok een prachtig kunstwerk haar aandacht. Het was een afbeelding van een vrouw die een baby vasthield, gemaakt van glas in lood. Het stond voor een raam en een heldere straal zonlicht verlichtte haar gezicht. Susan was volledig gebiologeerd door dit tafereel en de uitwerking van het kunstwerk herinnerde haar aan de kalmte die ze de dag ervoor had gevoeld toen het leek of ze opgetild werd. Susan is niet religieus en ook nooit religieus opgevoed en kwam er pas later achter dat het een afbeelding van Maria betrof.

Zo binnen, zo buiten

De volgende jaren is deze “Rome-ervaring” altijd haar bewijs geweest van de mogelijkheid van een andere wereld, een ander bewustzijn. Een wereld van innerlijke, en dus uiterlijke vrede.

This was the woman who asked Susan to help her

Dit is Sharon, de vrouw die Susan om hulp vroeg en met wie zij die middag optrok.

Maria Vatican Italy Rome

Dit is de foto die Susan van het Maria kunstwerk maakte.